به نقل از برترین ها ، پيش بيني مي شود او ستاره پرسروصداي نيمه دوم امسال سينماي ايران لقب بگيرد؛ حداقل اين تازه ترين گفت وگويش با ما اين ادعا را ثابت مي كند؛ گفت وگويي كه او درباره همه چيز حرف زده است؛ از بازي درخشانش در «سعادت آباد» بگيريد تا اظهارنظر درباره نظرسنجي تازه برنامه هفت كه با اختلاف و در حضور چهره هايي مانند بهرام رادان و رضا كيانيان به عنوان تاثيرگذارترين بازيگر مرد سينماي ايران از نظر مخاطبان يك برنامه پرطرفدار سينمايي لقب گرفت، احساس نارضايتي اش از بازي در «پرتقال خوني» و اظهارات مثل هميشه جنجالي اش، پاسخ به انتقاداتي كه درباره نحوه بازي اش در «سقوط آزاد» به او شده بود و البته صحبت درباره اين روزهايش كه در حال تجربه اتفاقي بزرگ است؛ همكاري با «داريوش مهرجويي» در فيلم «نارنجي پوش.» به همه آنهايي كه طرفدارش هستند و حتي نيستند، توصيه مي كنيم اين گفت وگوي داغ و جنجالي از «حامد بهداد» را از دست ندهند.
مطمئن بودم سعادت آباد، يك اتفاق خوب است
اين كه «مازيار ميري» درباره بازي من در «سعادت آباد» گفته حامد، بهترين انتخاب براي اين نقش بود، واقعا جاي خوشحالي دارد؛ بازيگر چيزي ندارد جز ذوق زدگي كه به واسطه تشويق بعد از پايان كار، نصيبش مي شود. يكي از توفيق هاي بزرگ من در اين يكي دو سال اخير ، اين است كه توانسته ام در «سعادت آباد» خلق كنم. فيلم نامه «سعادت آباد» آنقدر بستر مناسبي داشت كه توانستم شيوه جديدي از بازي ام را در آن به نمايش بگذارم. زماني كه فيلم نامه را خواندم، متوجه شدم چه كاري از من خواسته شده و كاملا مطمئن بودم كه اتفاق خوبي در حال وقوع است. جاي خوشحالي و مباهات دارد كه گاهي اوقات چنين فيلم نامه هايي نوشته و ساخته مي شود.
جاي تيتراژ در قبرستان سينما ست
همه ما بازيگران «سعادت آباد» در فيلم به يك ميزان حضور داريم و بازي مي كنيم، اما اعتقادي ندارم كه من، نقش اول فيلم نيستم، اتفاقا برعكس رُل اول اين فيلم را من بازي مي كنم. به هر حال هنگام قرارداد بستن به اين كه اسم بازيگران در تيتراژ كجا بخورد فكر شده است، ما هم در توهم و خودشيفتگي خودمان كه هميشه تصور مي كرديم تافته جدا بافته هستيم درخواست كرديم اسم مان را در تيتراژ مجزا بزنند و قبل اسم مان «و» بيايد؛ اينها چيزهاي مهمي نيستند و در قبرستان سينما ريخته خواهند شد، چيزي كه باقي مي ماند، آن مقدار جاودانگي سياسي_اجتماعي و دغدغه فرهنگي است كه آغشته اش شده اي تا همگام با او حركت كني؛ اينها اصل است، وگرنه دستمزد، نقش يك، كجا قرار گرفتن نامت در تيتراژ و...، جزو حروف بي ارزش و منسوخ سينما به حساب مي آيند.
تعجب كردم دنبال من آمده اند!
من و «مازيار ميري» با هم روابط دوستانه اي داشتيم، اما وجه اشتراكي بين مان وجود نداشت (گرچه شايد بعضي دغدغه هاي دردناك جامعه وجه اشتراك ما باشد، اما ريتم ما يكسان نيست)، به همين دليل وقتي براي «محسن» دنبال من آمد، از خودم پرسيدم چرا اين كار را كرده است؟! يا گاهي اوقات با خودم فكر مي كنم «همايون اسعديان» بعد از «آخر بازي» كه 10-11 سال پيش اتفاق افتاد، انگار ديگر با من قهر است! البته روابط خيلي خوبي با يكديگر داريم، اما به نظرم تصور مي كند ديگر به عنوان بازيگر به دردش نمي خورم! چون «حامد بهداد»ي كه آن زمان براي «آخر بازي» آورد، ديگر آن بازيگري نيست كه بخواهد در كارهاي ديگرش استفاده كند. بر اين باورم كه «همايون اسعديان» با وجود ضعف هايي كه دارد، از كارگردانان معركه سينماي ماست و هم ايشان من را نقد كرده و هم من؛ البته هنوز هم راجع به كارهايي كه انتخاب مي كنم، با او مشورت مي كنم. زماني كه «مازيار ميري» و «همايون اسعديان» براي همكاري دنبال من آمدند، پيش خودم فكر كردم عجيب است اين 2 نفر سراغ من را بگيرند، اما وقتي فيلم نامه را خواندم، ديگر فراموش كردم چرا اين اتفاق افتاده است! آنقدر تصوير «محسن» را در جامعه مان ديده ام كه همه چيز خود به خود شكل گرفت. امروزِ روز كه مازيار را مي بينم، رد پاي رضايت را در چهره اش نسبت به اثري كه ساخته احساس مي كنم، مي بينم «همايون اسعديان» از اين كه به دوستش «مازيار ميري» براي ساخت اين فيلم كمك كرده، احساس رضايت مي كند. به جرات مي گويم، بعد از تهيه كننده، كارگردان و نويسنده «سعادت آباد»، خوشحال ترين آدم مجموعه من هستم.
خودم دليل حضورم را مي دانم
«سعادت آباد» و «درباره الي...» هيچ ربطي بهم ندارند و مسيرشان از يكديگر جداست، اين كه خيلي ها اين دو را با هم مقايسه مي كنند، اشتباه محض است! هر توفيقي شبيه هم نيست، هر چند شباهت شان در خود توفيق است. امروز فيلم هاي زيادي در حال ساخت است، اما هيچ كدام شان به توفيق «سعادت آباد» نخواهند رسيد، اين فيلم دارد بي نظير پيش مي رود. منِ بازيگر شايد فيلم هايي بازي كرده ام و در قبالش دستمزدي گرفته ام، اما آن رضايت قلبي كه بايد نسبت به آنها داشته باشم را ندارم، اما داستان «سعادت آباد» با بقيه متفاوت است؛ فيلم مازيار ميري داستاني دارد كه جامعه امروز ما به شدت درگيرش است. جالب است بعضي وقت ها فيلم هايي در سينماي ايران ساخته مي شود كه انعكاس هيچ كدام از اتفاق هاي جامعه مان را در آنها نمي بينم! اصلا نمي دانم در آن فيلم ها چه كار دارند مي كنند! اصلا نمي دانم تكليف من در آنها چيست و چرا در اين فيلم ها بازي مي كنم! فقط به عنوان يك بازيگر حرفه اي به كار دعوت مي شوم و در بعضي هاي شان هم بازي مي كنم. اما در «سعادت آباد» يا در فيلم هاي «مسعود كيميايي» مي فهمم چرا حضور دارم.
هيچ نقشي به غير از محسن را قبول نمي كردم
خيلي شانس آوردم نقش «محسن» در «سعادت آباد» به من پيشنهاد شد،چون اگر نقش ديگري غير از اين به من پيشنهاد مي شد، شايد قبول نمي كردم و اگر هم اين اتفاق مي افتاد، شايد نمي توانستم هيچ كمكي به فيلم كرده باشم! من به «سعادت آباد» در سِمت بازيگر خيلي كمك كرده ام؛ اين از هوشمندي مازيار ميري و همايون اسعديان بود كه نقش «محسن» را دادند من بازي كنم، مطمئنم اگر غير از اين چيز ديگري به من پيشنهاد مي شد، اصلا قبول نمي كردم. هميشه با خودم فكر مي كنم اگر مجبور مي شدم به دليل شرايط مالي، كم كاري، ترس از دور افتادن از سينما و گم نامي يا هر نقطه ضعف ديگري نقشي غير از محسن را در اين فيلم بازي كنم، چه بلايي سرم مي آمد اگر نقش «محسن» به بازيگر ديگري مي رسيد!
محسن يك حيوان تمام انسان ست!
محسن در جامعه يعني يك موجود كثيف. از منظر واقع بينانه تعريف شخصيت محسن، يعني يك حيوان نانجيب كه خون ملت را در شيشه مي كند و با دروغ و كثافت مملكت را بيمار مي كند؛ يك حرامزاده دلال كه به خاطر تغيير طبقه اجتماعي اش و مفسده اقتصادي كه هم خودش قرباني است و هم ديگران را قرباني مي كند، يك حيوان انسان انسان ست! يك بي حيا كه در كمال وقاحت و خودخواهي همه چيز را به گند مي كشد و حتي به بچه خودش هم رحم نمي كند، ديگر چه برسد به ديگران! اما از زاويه ديد نمايش و اجراي بازيگرانه، نقش بسيار برجسته و ويژه اي است كه بازي كردن در اين نقش و توفيق در اجراي آن، جاي تبريك دارد. زماني كه «روز سوم» را بازي مي كردم، به «محمدحسين لطيفي» گفتم مطمئن باش نقش «فواد» در تاريخ سينماي ايران يكي از نقش هاي به ياد ماندني خواهد شد كه همين طور هم شد؛ «فواد»، سرباز عراقي «روز سوم» را هيچ كس فراموش نخواهد كرد.به راستي كه از بازي در «سعادت آباد» مانند يك كودك كه به آرزوي قلبي اش رسيده هيجان زده ام، بازي در اين فيلم، بهار كاري من محسوب مي شود.
يعني بي اخلاقي در من و تو نيست؟
فكر مي كنم بيشتر آدم هايي كه امروز در جامعه مان مي بينيم «محسن» هستند! آن بخش لجن زار و سياه وجود هر آدم است كه باعث مي شود خيلي ها حتي به مقدار خيلي اندك در قسمت هايي از فيلم با «محسن» همذات پنداري كنند. درون همه ما قدرت طلبي وجود دارد كه در كمال خودخواهي حقوق همه را زيرپا مي گذاريم و اخلاق را رعايت نمي كنيم. جامعه امروز ما خيلي بي اخلاق شده است! فكر مي كني در من بي اخلاقي وجود ندارد؟ به اين دليل كه من يك آدم احساسي هستم كه ممكن است در مسيري از جنجال، خشونت، جنگ و... بروم و غرق شوم. ممكن است در مسيري از ورزش و سلامت فرو بروم، ممكن است در مسيري از مفسده اقتصادي و قدرت طلبي بيفتم؛ حتي ممكن است راه عرفان، شريعت و طريقت را در پيش بگيرم؛ چون ما بازيگرها احساسات قوي تري به نسبت ديگران داريم. ممكن است در تو هم زورگويي، ظلم، استثمار، قدرت طلبي و بي اخلاقي باشد كه با لحظه هايي از «محسن» همذات پنداري كرده اي.
حتما سعادت آباد را ببينيد
تنها دليلي كه باعث شده بتواني «محسن» را در «سعادت آباد» تحمل كني، به دليل شيرين روايت كردنش توسط من است؛ اين آدم طنازي، لودگي و وقاحت را با هم ادغام كرده و تبديل به موجودي با خصوصيات «محسن» شده. به همين دليل است كه وقت ديدن فيلم، با كارهايش مي خنديم و ديگر فراموش مي كنيم چه حيواني است! «سعادت آباد» راجع به حقوق زنان، انسانيت، حقوق بشر و جابه جايي طبقات اجتماعي حرف مي زند، به همين دليل به تمام هموطنانم توصيه مي كنم حتما اين فيلم را در سينما ببينند، اگر هم به هر دليلي فرصت نكردند، به واسطه نمايش خانگي اين اتفاق را رقم بزنند.
مجبور شدم پرده پوشي كنم
من و مازيار ميري خيلي راجع به نقش «محسن» حرف نزديم، به نظرم خيلي زود حرف يكديگر را درك كرديم؛ من دستم آمد مازيار چه خواسته اي دارد و او هم متوجه شد قرار است چگونه بازي كنم. هنگام تحليل فيلم نامه آنقدر من و مازيار به يكديگر نزديك بوديم كه گاهي از من مي خواست يك مقدار در نقشم پرده پوشي كنم؛ چراكه در پسِ اين فيلم نامه مضموني اجتماعي و سياسي وجود داشت كه از من خواهش مي كرد حرف هايم را اينقدر عيان نزنم، با وجودي كه خودش موافق آن حرف ها بود، اما براي اين كه سانسور نشوم، از من مي خواست پرده پوشي كنم.
سراسر وجودش پر شده از زشتي
يكي از صحنه هاي پاياني فيلم كه «محسن» را در خانه پرستار بچه اش مي بينيم، او مستقيم با تمام گندها و لجن هايي كه بالا آورده روبه روست و خودِ واقعي اش را در يك آينه شفاف مي بيند. او در جمع خانوادگي شان با نقاب ظاهر مي شود و لودگي مي كند، اما در خانه آن پرستار ديگر لودگي از او نمي بينيم، چراكه تصوير كثيف و واقعي خودش را مي بيند و احساس مي كند سراسر وجودش انباشته شده از استفراغي كه بالا مي آوردش؛ در واقع پول حرام و چيز نجسي كه خورده را بالا مي آورد. محسن در آن لحظه آخر نقاب واقعي اش را برمي دارد اما همچنان به آن زندگي كثيفش ادامه خواهد داد، چون هيچ راهي براي نجاتش از آن منجلاب وجود ندارد؛ همه چيز به همين زشتي، كثيفي، بدي و بي اخلاقي است كه متاسفانه دامنگير همه هم شده ! خنده ها، گريه ها، حرف زدن ها، رفتارها و نصيحت هاي همه زشت و چندش آور شده است! هر اتفاقي كه مي افتد رضايت درونت را جلب نمي كند و هر چه جلوتر مي رود، بيشتر ياد بدي ها و زشتي هاي درون خودت مي افتي. آدم ها و به خصوص جوان ها (كه شايد خودم هم از همان دسته باشم) بي ادب شده اند و بلند بلند حرف مي زنند؛ همين زشتي هاست كه باعث مي شود امثال «محسن» كه حيواني بيش نيستند، براي خودشان خوراك درست كنند! هر چه بيشتر بكشد، هر چه بيشتر مثل يك كفتار به دل يك گله آهو بزند و پاره كند، فكر مي كند سرگرم تر است! هر چه بيشتر بي اخلاقي مي كند، تصور مي كند تنوع در زندگي اش بيشتر مي شود. آن همه هياهو در رفتار و حركات «محسن»، سرپوشي است بر مرداب بوگندويي كه امروز خيلي ها دچارش شده اند و «محسن» هم يكي مثل همه! آن همه لودگي و مسخره بازي در رفتار محسن، نقابي است بر غمگيني جامعه.
محسن، لياقت ياسي را ندارد
«محسن»، شخصيت خطرناكي در اجتماع ماست، شخصيتي است كه تربيت ثروتي كه بهش رسيده را ندارد، تربيت زندگي و خانواده اي كه نصيبش شده را ندارد، او لياقت اين خانواده را ندارد. وقتي يك طبقه آشغالي، بي تربيت و ناهنجار مانند «محسن» به اشتباه در جايگاه طبقاتي قرار مي گيرد كه به واسطه اش به بخشي از جامعه ورود پيدا مي كند كه لياقتش را ندارد، همين مي شود كه «ياسي» را به زور پول تصاحب مي كند، وگرنه اين زوج هيچ خط فكري مشتركي با يكديگر ندارند. «محسن» واژه «توجه» را نمي شناسد كه به همسرش توجه نشان دهد، فقط خودخواهي را مي شناسد! «ياسي»، محصول تربيت صحيح، عشق و احساس است، هر چند او هم به خطا رفته كه البته مقصر اصلي اش خودش نيست، حتي پدر و مادر «ياسي» هم مقصر نيستند، شايد آنها در يك لحظه ضعيف شده اند و رضايت داده اند دخترشان همسر آدمي مثل «محسن» شود، حالا به هر دليلي!
متاسفم كه به زندگي شان ادامه مي دهند...
متاسفانه بايد بگويم پيش بيني من از زندگي «محسن» و «ياسي» اين است كه زندگي شان را با هم ادامه مي دهند؛ «ياسي» به واسطه رفتارهاي «محسن»، هر روز فرسوده تر مي شود و او به دليل اين كه بچه دوم شان هم در راه است و براي اين كه شرايط آن 2 موجود بي گناه در آينده به خطر نيفتد، مجبور است زندگي اش با «محسن» را ادامه دهد و تحمل كند. «ياسي» مي تواند با تربيت صحيح بچه هايش، حداقل تاثير مستقيمي روي نطفه «محسن» بگذارد و اجازه ندهد «محسن »هاي ديگري وارد جامعه شوند، او حداقل مي تواند جلوي اين فاجعه را بگيرد. «ياسي» حتي مي تواند در آينده بر خود «محسن» هم تاثير بگذارد، هر چند مطمئنم «محسن» چون حيواني بيش نيست، قابل بازگشت نيست، فقط ممكن است روزي بفهمد خيلي از كارهايي كه انجام داده، اشتباه بوده، نه بيشتر.
روايت درد بزرگ جامعه در سعادت آباد
«سعادت آباد» فيلمي است كه يكي از دردهاي بزرگ جامعه را به تصوير مي كشد. «پرتقال خوني» هم بر اين باور است كه مضموني اجتماعي دارد، اما خاستگاه ايجاد اين فيلم، به هيچ وجه از دل يك نويسنده يا كارگردان به وجود نيامده. بعد كارگرداني با سابقه «سيروس الوند» را مي آورد كه ما هم به خاطر او بازي در اين كار را قبول كرده ايم، اما هم كارگردان زمين مي خورد و هم ما با او فرو مي رويم! بعد آن كارگردان طفل معصوم با آن سابقه درخشانش مجبور است از اين فيلم دفاع كند، مگر غير از اين مي تواند انجام دهد؟ بعد هم توقع دارد من هم در كنارش بايستم. آرزويم بود كه با «سيروس الوند» كار كنم.
تمام طرفداران من شبيه ميز و صندلي يا يك ابر يك تكه نيستند كه همه شان يك سليقه خاص داشته باشند؛ من تخم مرغ هايم را در چند سبد مختلف گذاشته ام؛ يكسري طرفدار دارم كه فيلم هاي فرهنگي كه كار مي كنم را دوست دارند و مدام با هم در ارتباطيم، طرفداراني دارم كه عاشق فيلم هاي اساطيري، وسترن و سينماي قبل از انقلاب هستند، اميدوارم در «پرتقال خوني» نقشم را طوري درآورده باشم كه حداقل بر احساس دسته اي از طرفدارانم تاثير كوچكي گذاشته باشم. به همين دلايل است كه وقتي در فيلمي مثل «سعادت آباد» بازي مي كنم، اين همه مشعوف مي شوم، اصلا اينها با هم قابل قياس نيستند!
«سعادت آباد» مانند كورسويي است در تاريكي مطلق كه باعث اميدواري مي شود. اگر مصاحبه هاي اخير من را ديده باشيد، درباره «پرتقال خوني» چنين شعفي از خودم نشان نمي دهم، چون فكر مي كنم به غير از «سيروس الوند»، تمام عواملش غيرحرفه اي هستند.
به خاطر طرفدارانم
نظرسنجي هايي مانند نظرسنجي برنامه «هفت» كه بين يكسري بازيگران گذاشت، يك چيز مقطعي است كه نمودارهايش يك روز بالا مي روند و روز ديگر پايين مي آيند! هنرمند بايد متكي به نفس و درون خودش باشد و اين تشويق ها و تكذيب ها تاثيري روي روند كاري اش نداشته باشد. بازيگر در اغلب موارد نخ و طنابش دست كارگردان و نويسنده است، بنابراين از بالا رفتن اين نمودارها خوشحال نمي شوم و با پايين آمدن شان هم بدحال نمي شوم! چيزي كه باعث غرور من است، به اين نظرسنجي ها برنمي گردد، بلكه وجود خودم، باعث غرور خودم است. خيلي از همكارانم هستند كه من را انكار مي كنند و خيلي ها هم اين كار را نمي كنند، من بيشتر از اين ها هستم كه ملعبه دست اين بازي ها شوم! هر چند نمي تواني در اين نظرسنجي «رضا كيانيان» را دست كم بگيري و فراموش كني كه چه بازيگر بزرگي است، نمي تواني «بهرام رادان» را دست كم بگيري، او يك ستاره هنوز تازه نفس است كه هميشه با خودش يك چيز غافلگيركننده دارد. حرف هايي كه بعد از «سقوط آزاد» درباره بازي من شد، هم خوب بود، هم بد اما مطمئن باشيد اين گونه نخواهد شد كه ديگر در تلويزيون بازي نكنم، دوست دارم هر 3-2 سال يك بار، آن عده از طرفدارانم كه نمي توانند در سينماها من را ببينند را با بازي در تلويزيون شارژ كنم.
اگر علي حاتمي زنده بود
اين كه مي گويند براي سريال «وضعيت سفيد» «حميد نعمت الله» ابتدا با من صحبت شده بود را تاييد مي كنم؛ به نظرم «حميدنعمت الله» از جمله بهترين فيلم سازان سينماي ايران است كه در قاب بندي تصاوير فيلم واقعا درجه يك عمل مي كند اما خب، قسمت نبود در اين كار در كنارش باشم، امروز هم خوشحالم با سريال «وضعيت سفيد»، يك بازيگر جديد (عباس غزالي) به سينماي ايران معرفي شده است و واقعا هم در اين كار خوب بازي كرده است، حتي چند وقت پيش هم در گفت وگويي بابت اين كار به او تبريك گفته بودم. خوشحالم اين روزها در حال كار با كارگرداني به بزرگي «داريوش مهرجويي» هستم كه روزي همكاري با او، يكي از بزرگ ترين آرزوهاي زندگي ام بود. شايد تنها بازيگري باشم كه با كارگردانان مشهور و برجسته موج نو سينماي ايران كار كرده ام؛ اگر «علي حاتمي» خدا بيامرز هم زنده بود، افتخارات من كامل مي شد.
