گفتگو با خانواده های هنری به این دلیل دلنشین است كه می توانی با چند هنرمند كه از یك كانون گرم برخاسته اند آشنا شوی و با عقاید مشتركشان خو بگیری. خصوصا اگر پدر این خانواده هم یكی از پیشكسوتان عرصه بازیگری بوده و فرزندانی تربیت كرده باشد كه هر كدام در مقام خاص خودشان ایستاده و با مقاومت روز به روز كارهای قابل توجهی را به كارنامه شان می افزایند. صحبت از جلیل فرجاد و دختران نازنینش مارال و مونا است كه علاوه بر حضور در عرصه های هنری به موفقیت های فراوانی دست یافته اند و صاحب جایگاه مناسبی در عالم هنر هستند. وقتی با جلیل فرجاد كه در سال های نه چندان دور و در دهه 60 شمسی مرد اول مجموعه ها و فیلم های تلویزیونی بود و سپس با دختر كوچكش مونا به بهانه ساختمان پزشكان به گفتگو نشستیم جز محبت و انرژی مثبت چیزی از آنها ندیدم. در زمانی كه پیش پدر و دو دخترش بودم فقط از آنها درس خوبی و احترام فرا گرفتم.
با حضور دخترانم در بازیگری مخالف بودم
مونا: فروردین ماهی هستم و در تهران به دنیا آمده ام، فارغ التحصیل اقتصاد نظری می باشم. فقط یك خواهر دارم و فرزند دوم خانواده هستم. یك خانواده سبز هنری دارم كه در راس آن پدرم جلیل فرجاد و مادرم قرار دارد و بعد هم مارال و من. پدرم تحصیلكرده رشته كارگردانی است ولی من و خواهرم در رشته هایی غیر از بازیگری و كارگردانی تحصیل كرده ایم. مادرم هم حسابدار بوده اند و در امور هنری فعالیت ندارند. از سن دو سالگی به همراه پدرم در سریال «بهاران» حضور یافتم كه اتفاقا نقش پدرم را هم خود ایشان بازی می كردند. بعد از آن هم در كارهای زیادی به عنوان بازیگر كودك حضور داشتم ولی مدتی در كارهایم وقفه افتاد و كار نكردم؛ از 18 سالگی به بعد دوباره فعالیتم را بیشتر كردم و تاكنون در كارهای زیادی به ایفای نقش پرداخته ام.
پدر: از ابتدا با حضور دخترانم در عرصه هنر مخالف بودم چرا كه حرفه ما به نوعی امنیت شغلی ندارد و با مشكلات فراوانی روبه روست، به همین دلیل دوست نداشتم هیچ كدام از اعضای خانواده ام وارد این حرفه بشوند، اما مارال و مونا از كودكی با من همراه بودند و با تمام مسایل بازیگری آشنایی پیدا كردند و همین باعث شد كه به مرور وارد این عرصه شده و پیشرفت كنند؛ البته شاید هم علاقه شدید من به بازیگری سبب شد كه آنها حرفه من را پیش بگیرند. به نوعی این علاقه موروثی بوده است؟!
بازیگری با شهرت همراه است
مونا: شهرت یكی از فاكتورهای بازیگری است و همیشه برای من دلچسب بوده، ولی در صورتی كه با محبوبیت توام باشد، چون كار ما با مردم ارتباط مستقیم دارد و من علاقه مندم كه مردم مرا دوست داشته باشند. معروف بودن كمی دشوار است ولی وقتی من كاری را انجام می دهم و مردم از آن خوششان می آید برای من ارزش دارد. من وقتی شغلم را دوست دارم باید این مسایل را هم دوست داشته باشم. بازیگری شغل من است و دوست دارم تا لحظه ای كه زنده هستم آن را ادامه بدهم و در مسیر پیشرفت گام بردارم؛ در هرحال من شهرت و محبوبیت را توامان می پسندم.
پدر: بازیگری همیشه با شهرت همراه است و باید آن را پذیرفت. همیشه مردم به من و بچه ها لطف و عنایت دارند، من همیشه سپاسگزار و قدردان مردم هستم. شاید این شهرت محدودیت هایی را در زندگی شخصی هنرمند ایجاد كند و راحتی زندگی را از او بگیرد ولی باید در برخورد با مخاطبان محترم و با آغوشی باز پذیرای آنها بود. من همیشه تلاشم این است كه با مردم باشم و به هیچ وجه سعی نمی كنم آنها را در برخورد با خودم برنجانم یا از آنها دوری كنم. من با مردم بودن را بسیار دوست دارم و همیشه سعی كرده ام كه برخورد شایسته ای با آنان داشته باشم.
مارال رقیبم نیست
مونا: تمام كارهای مارال را مكررا پیگیری و دنبال می كنم و حتی خودم مشتاق تر از خود او آثارش را می بینم. مارال به هیچ وجه رقیب من محسوب نمی شود و بعضا حتی اگر نتوانم كاری را بپذیرم و خواهرم آن را بازی كند بسیار خوشحال می شوم و بالعكس، چون مارال هم نسبت به من همین حس را دارد. همین كه یكی از اعضای خانواده فرجاد در كاری باشد برای من جای افتخار است. ضمن این كه بسیاری از مواقع من و مارال را به دلیل شباهت هایی كه به هم داریم اشتباه می گیرند؛ پس هیچ فرقی نمی كند كه كدام یك از ما در كاری حضور داشته باشیم.
من بازیگرپرورم
مونا: اوایل در كارها با پدرم همبازی بودم ولی به مرور در كارهای دیگر هم بازی كردم. تاكنون چند تجربه مشترك هم با مارال داشته ام.
پدر: بچه ها به نوعی در تئاتر بزرگ شدند و بعدها مارال در كلاس های «حمید سمندریان» هم شركت كرد و با آشنایی كامل وارد این عرصه شد. من هم به آنها توصیه كردم كه این كار را جدی بگیرند و با علم این كار را شروع كنند، ضمن این كه بسیار علاقه مند بودم كه ابتدا وارد تئاتر شوند تا بتوانند پایه های كاری شان را قوی ساخته و به این باور برسند كه اگر توانایی و علاقه به ادامه كار دارند وارد عرصه سینما و تلویزیون شوند. هم اینك خوشحالم كه تجربیاتم را در اختیارشان گذاشته و از هیچ مساعدتی در این امر به آنها دریغ نكرده ام، خصوصا در اوایل ورودشان به این عرصه كه سن و سال كم و نیاز به كمك داشتند.
مونا: مادرم هم این را پذیرفته كه با سه هنرپیشه زندگی كند! این واقعا سخت است ولی مادرم همیشه می گوید: «من بازیگرپرورم.» ایشان كارهای ما را بسیار دوست دارند و همیشه مشتاق تماشای آنها می باشند و از مشوقین ما محسوب می شوند. كار بازیگری دشواری های خاص خودش را دارد، ولی مادرم واقعا شرایط ما را درك كرده و هیچ انتقادی از مشكلات ناشی ازكار و حرفه ما نداشته است. در بسیاری از مواقع حتی عهده دار وظایف ما نیز می شود، از این بابت همیشه از او سپاسگزاریم.
پدر: چون همسرم بازیگری را دوست دارند با علاقه بسیار كار ما را پیگیری می كند و واقعا مشوق ماست. كار هنری با مشكلات فراوانی همراه است كه این مشكلات نباید به خانواده راه پیدا كند، چرا كه كانون خانواده سرچشمه آرامش است و نباید با این مسایل آلوده شود. خوشبختانه همسرم هم همیشه ما را حمایت كرده و همین باعث شده كه ما به خوبی به كارهایمان برسیم. به نظر من 50 درصد موفقیت هایی را كه من و دخترانم كسب كرده ایم، مدیون همسرم هستیم.
مونا: همین كه مادرم به ما رسیدگی می كنند بسیار حائز اهمیت است و مایه آرامش من، مارال و همچنین پدرم می باشد، كه اگر این آرامش نبود شاید ما هم با مشكل مواجه می شدیم.
با هوویم شوخی می كردم
مونا: فضای كاری ساختمان پزشكان بسیار خوب بود و گروه از كار كردن در كنار هم واقعا لذت می بردند. به حدی كه وقتی ساخت سریال از 90 قسمت به 55 قسمت كاهش یافت من بسیار ناراحت شدم چون نمی توانستم از گروه جدا شوم چرا كه گروه واقعا خوب بودند و همین باعث شد كه كار را واقعا دوست داشته باشیم. حضور در ساختمان پزشكان سراسر خاطره های خوب به همراه داشت و اتفاقات جالبی را برای همه ما رقم می زد. گروه بازیگران هم بسیار خوب بودند و ارتباط خوبی با هم داشتیم؛ خصوصا با «فرناز رهنما» بازیگر نقش نازنین كه در سریال، هووی من بود شوخی های زیادی در خصوص نقش هایمان داشتیم و این بسیار جالب بود. از این كه در این سریال با فرناز رهنما آشنا شدم خوشحالم و برای او آرزوی موفقیت دارم.
كلا خانواده ما تجربه حضور در كارهای طنز و نقش های كمدی را نداشته اند. در هر حال از حضور در ساختمان پزشكان راضی ام و امیدارم مردم هم این كار را پسندیده باشند. تا اینجا كه همیشه مردم باانرژی از من استقبال كرده اند و كارهایم را پسندیده اند. خانواده ام هم كار را بسیار دوست دارند و پیگیری می كنند. در پایان هم عنوان می كنم، خرسندم كه این سریال یك طنز شرافتمندانه را به مخاطبان عرضه كرده و سعی نداشته به هر قیمتی بیننده را به خنده وا دارد.
نقش كتی باید پررنگ تر می شد
مونا: با پیشنهاد سروش صحت وارد كار ساختمان پزشكان شدم و از همان ابتدا می دانستم كه باید نقشی را بازی كنم كه سنش از من بزرگ تر است؛ به همین دلیل با توجه به این كه نقش خوبی بود و تنوع زیادی برای من داشت آن را بدون وجود متن های سریال پذیرفتم. نقش «كتی» را بسیار دوست داشتم ولی خوب بود كه یك مقدار پررنگ تر می شد. البته با این كه حضور این نقش كمرنگ است ولی همیشه همه از او حرف می زنند و به نوعی یكی از پایه های اصلی سریال بوده و نقش اساسی در شكل گیری اتفاق ها دارد. تا به حال چنین نقشی یعنی نقش خانم روان پزشكی كه بسیار خودخواه و متكبر است و از همسرش جدا شده، نداشته ام و خوشحالم كه نقش آبرومندانه ای شده است
