آذرماه هرسال برای اهالی موسیقی یادآور درگذشت تاسف بار ناصر عبداللهی، صدای تكرار نشدنی خطه جنوب است. خواننده ای که مردم داری اش، وی را برای همیشه در ذهن مردمی كه حتی به موسیقی هم علاقه نداشتند، جاودان کرد. ناصر عبدالهی در سوم آذرماه ۱۳۸۵ پس از به جا گذاشتن آثاری ماندگار، در بندرعباس به دلایل نامشخصی به كما رفت و پس از گذراندن ۲۷ روز در كما سرانجام در ۲۹ آذر ۱۳۸۵ در ۳۶ سالگی چشم از جهان فرو بست.
رضا کریمی مدیر برنامه های ناصر عبداللهی که حدود 350 برنامه مشترک با وی اجرا کرده است، در گفتگویی از رازهای زندگی شخصی و حرفه ای وی چنین می گوید:
• او همیشه در گفتارش رک بود. بعضی اوقات به او می گفتم این قدر صریح بودن خوب نیست. او هیچ ابایی از بازگو کردن برخی مسائل به هر مقامی نداشت.
• ناصر حتما باید در آن برهه می رفت. آدم ها ظرفیت وجودیشان از قبل تعین شده و هرکار و اتفاقی هم که می افتد، باید در آن لحظه اتفاق می افتاد. مرگ ناصر هم از توجهات خاص خدا بود.
• در دوره ای که هر خواننده ای که آلبوم ندهد از خاطره مردم می رود، پس از 5 سال هنوز هر روز طرفدارن ناصر بیشتر می شوند.
• قبول ندارم که ناصر در جنوب محبوب نبود. شاید توقع بندری ها از ناصر بیشتر بود.
• 6 یا 7 بهمن برای برگزار شدن مراسم بزرگداشت وی پیشنهاد شده است، هرچند ناصر نیازی به این بزرگداشت ها ندارد.
• شایعه ها پیرامون مرگ وی از زمانی شروع شد که یک پزشکی در یک برنامه ی تلویزیونی گفت که مرگ ناصر به خاطر یک مسمومیت خونی بوده است. من بارها گفته ام که وقتی کسی در ده قدمی ناصر سیگار می کشید خون دماغ می شد.
مهمترین گفته های نوید در گفتگو با تماشا را در زیر بخوانید:
• دور ترین تصویری که از پدر دارم قطعا همان لحظه ای که بابا را داشتیم به بیمارستان می بردیم. لحظه خیلی سختی بود و هیچوقت از ذهن ام پاک نخواهد شد.
• من آلبوم «بوی شرجی» بابا را خیلی دوست دارم. چون خود بابا هم علاقه زیادی به این آلبوم داشت و همیشه نسبت به آن ابراز علاقه زیادی می کرد.
• در ضبط بعضی کار ها که در خانه انجام می شد بابا از من می خواست که کمک اش کنم و آن لحظه ها را که حس می کردم بابا به نوعی به من اعتماد کرده، را خیلی دوست داشتم. تلخ ترین خاطره ای هم که از بابا در ذهن من مانده هم حواشی تلخی بود که پس از فوت اش در جامعه پیچید و ضربه بدی به من و خانواده ام زد.
• همیشه با خودم می گفتم که چقدر خوب شد که بابا بلند نشد و این حرف ها را که پشت سرش زدند را نشنید و در آرامش رفت. وگرنه زود تر دق می کرد. واقعا اگر بابا آن حرف ها را می شنید زود تر دق می کرد.
• به نظرم ادبیات خاص الهی بابا باعث محبوبیت روز افزون اش شده. بابا حرف هایش در عین سادگی، خیلی هم پر مغز بود. هیچوقت در آثارش شاهد کارهای معمولی و سخیف نبوده ایم. مگر اینکه تهیه کننده به او فشار می آورد. وقتی می گویند چیزی که از دل بر آید بر دل می نشیند، واقعا درست است.
• در همه این سال ها هیچکس نپرسیید نوید کجاست؟ نازنین کجاست؟ نامی کجاست؟... کسی حتی یک بار برای دلخوشی ما هم که شده نیامد بپرسد که بچه های ناصر چطور و چگونه زندگی می کنند؟ کجا زندگی می کنند؟ سبک زندگیشان به چه شکلی است؟ ناراحت نیستم و این ها هم گلایه نیست. من بعد از فوت بابا بود که یاد گرفتم مرد خانه شدن را. ما الان روی پای خودمان ایستاده ایم و زیر نظر هیچ ارگانی نیستیم و از هیچ جا هم حمایت نمی شویم. روی زانوهای خودمان و به اعتبار اسم پدرمان ایستاده ایم. دیگر هیچ توقعی هم واقعا از کسی نداریم. بعد از ۵ سال واقعا مضحک است که بگوییم فلان ارگان باید فلان کار را می کرد و نکرد.
• همه آنهایی که با نام و آثار پدرم سعی در سوء استفاده از احساسات مردم دارند، را به خدا واگذار می کنم. خیلی ها بدون اجازه قطعات بابا را بازخوانی کردند. رادیو و تلویزیون هم که قطعا در این سوء استفاده پیشرو همه بوده. دین ما می گوید که این سوء استفاده ها حرام است. ای مسئولینی که صدای من را می شنوید. این آثار بدون رضایت خانواده عبداللهی در رسانه های مختلف پخش می شود و ما راضی نیستیم. خدا جواب همه آن ها را خواهد داد.
• در همه این پنج سال هیچکدام از دلتنگی هایم را نگفتم و همیشه همه چیز را در دلم نگه داشتم. امشب نمی دانم چرا این موقع شب دلم می خواهد همه این حرف ها را به تو بگویم. بابا من وقتی زنده بود خیلی باز و شفاف زندگی کرد. اگر کسی از او یک کمک کوچک می خواست، او کمک بزرگ می کرد. نه کمک مادی صرفا. هر جوری که حس می کرد می تواند به کسی کمک کند با آغوش باز جلو می رفت. ولی به محض اینکه رفت، انگار همه چیز تمام شده بود. من هیچ محبتی و هیچ کمکی از کسی ندیدم. انگار تا ناصر بود بچه های ناصر هم بودند. مینا بود، نامی بود، نازنین بود، نوید بود... بعد از فوت بابا خیلی ها از زندگی ما کنار رفتند.
