موفقیت برای رضا صادقی بندری می زند!!

گوشه های ناگفته از زندگی پادشاه رنگ ها

رضا صادقی یكی از پرطرفدارترین خواننده های پاپ ایران است. خواننده ای كه راه سختی را طی كرد تا به این جا رسید. خواننده ای شهرستانی با صدایی خاص و سبكی متفاوت كه در تهران همان قدر او را دوست دارند كه در بندر. رضا صادقی زندگی پرفراز و نشیبی داشته كه گزیده ای از آن را در اینجا می خوانید.

یك

مهتاب بود. باد در كوچه های گلی تاریك می پیچید. پنجره خانه های كاهگلی یكی یكی تاریك می شد و خبر از خواب آرام ساكنان می داد. جیرجیرك ها در كوچه ها آواز می خواندند و باد صدای عوعوی سگ ها را از كوچه ها می گذراند و به خانه ها می رساند. ساعتی كه از شب گذشت، غیر از یكی از پنجره های خانه ای كوچك كه حیاطی نقلی داشت با یك نخل كه خرماهای آن را تازه چیده بودند، پنجره روشنی در كوچه باقی نماند. از آن پنجره صدای گریه كودكی می آمد و با تاریكی شب و آواز جیرجیرك ها می آمیخت. صدای گریه وقتی آرام می شد كه صدای لالایی اوج می گرفت. پشت پنجره مادری برای كودك بیمارش آواز می خواند و خواهر و برادرهای كودك كنار آن دو نشسته بودند و به سرنوشت تلخی فكر می كردند كه روزگار برای كودك رقم زده. رضای كوچك تازه از بیمارستان برگشته بود. مریض شده بود و مادر او را برای درمان برده بود.

- این قرص ها رو بخوره، این آمپول رو هم بزنه. خوب می شه.

مادر رضا قرص ها و آمپول را از داروخانه گرفت. آمپول را به پرستار داد و رفت پشت پرده، بدون این كه بداند این آمپول برای همیشه سرنوشت پسرش را عوض خواهد كرد. بعد از آمپول حال رضا بد شد. مدتی گذشت تا فهمیدند آمپول اشتباه بوده. آمپول عوارض جبران ناپذیری داشت. رضا را فلج كرد و تا آخر عمر، لذت دویدن و خرامیدن را از او گرفت. رضا برگشته بود خانه و با صدای لالایی مادر خوابش برده بود. پنجره روشن آن خانه تا نزدیكی های صبح خاموش نشد.

دو

رضای كوچك كنار ایستاده و به بازی بچه ها نگاه می كند. پسرهای كوچه همه جمع هستند. دمپایی ها را از پا درآورده اند، با عرق گیر و شلوارهای كوتاه، 2 تكه آجر 2 طرف كوچه گذاشته اند و با توپ پلاستیكی 2لایه، یك لایه قرمز و یك لایه آبی، فوتبال بازی می كنند. عباس توپ را از زیر پای حمید درمی آورد، علی عباس را به زمین می زند و می دود. خاك كوچه از جای قدم هایش بلند می شود و توپ همراه او تا دروازه می دود. محمد پایش را پیش می آورد تا جلوی توپ را بگیرد، اما نمی تواند. توپ از بین پای او و از بین آجرها رد می شود و صدای فریاد بچه ها بلند می شود: «گـل!»رضا كنار ایستاده و به عصاهایش تكیه كرده است. رضا به پاهایش نگاه می كند و به بچه ها كه باز دارند چابك و سبك دنبال توپ می دوند. رضا اما دلش فوتبال بازی كردن نمی خواهد. او هیچ وقت به بچه هایی كه پای سالم دارند و می دوند حسودی اش نمی شود. چیزی كه رضا را محسور كرده، فوتبال و بازی نیست. رضا صدایی شنیده و دلش رفته. او آرزوی داشتن یك ساز را دارد. سازی كه بنشیند، رضا او را در آغوش بگیرد، بنوازد و غصه های كودكانه اش را با صدای آن سهیم شود. رضا به بازی بچه ها نگاه می كند و به ساز نداشته اش فكر می كند. سازی كه آرزویش است. آرزویی كه زندگی اش را عوض خواهد كرد. اما رضا می داند به این زودی و با این وضع مالی خانواده، حالا حالاها باید آن را فراموش كند.

سه

تهران، خیابان آزادی، طبقه ششم یك ساختمان قدیمی در خیابان اسكندری. خانه رضا اینجاست. او تازه از بندرعباس به تهران آمده و این خانه كوچك و نمور را برای زندگی پیدا كرده. پولش به خانه دیگری نمی رسد. رضا با كهنگی و كوچكی خانه مشكلی ندارد. تنها سختی او بالا رفتن از این همه پله است. 16 پله اول را بالا رفته و به نفس نفس افتاده. می داند كه چاره ای ندارد و مجبور است سعی كند. نفس عمیقی می كشد، عصا را می گذارد روی پله بالایی، وزنش را روی آن می اندازد و تنش را بالا می كشد. پای اول بالا رفت. حالا نوبت پای بعدی است. عصای چپ را روی پله می گذارد و آن پایش را هم بالا می كشد. حالا باید از اول شروع كند تا یك پله دیگر بالا برود. یك پله می شود 16 پله و به طبقه دوم می رسد. بعد سوم و چهارم و پنجم و ششم در پیش است، رضا می نشیند. عصا را كنار می گذارد و خستگی در می كند. فكر می كند دیگر نمی تواند. 100 پله را باید هر روز پایین و بالا برود. آن هم با این پاها كه یاری اش نمی كنند. اما نه. حالا وقت پشیمانی نیست. رضا به بندرعباس فكر می كند. به این كه هر چه می توانست را آن جا آموخته و حالا نوبت پایتخت است كه فتحش كند. رضا در بندر هم می توانست ساز بزند و هماهنگ بسازد. آلبومی منتشر كرده بود و خیلی ها او را می شناختند. اما بندر دیگر برای او كوچك شده بود. او فكرهای بزرگ تری در سر داشت. بخش زیادی از آرزویش باقی بود و می دانست كه برای آن مجبور است تلاش كند. حتی اگر این تلاش بالا رفتن و پایین آمدن هر روزه از 100 پله نفس گیر باشد. نفسی تازه می كند، عصا را روی پله بعد می گذارد و خودش را بالا می كشد.

چهار

رضا دارد لباس می پوشد. پیراهن مشكی اش را تن می كند. شلوار مشكی، جوراب ها و كفش های مشكی براقش را می پوشد. موهایش را محكم می بندد و شال گردن مشكی اش را دور گردن می اندازد. ریشش را شانه می زند، عصاها را برمی دارد و راه می افتد. امشب برای خواندن در یك عروسی دیگر قرار گذاشته. این كار را دوست ندارد اما مجبور است. خرج زندگی در تهران بیشتر از این حرف هاست. باید اجاره خانه را بدهد، خرج خورد و خوراكش را دربیاورد و در عین حال راهی برای پیشرفتش باز كند. نوازنده و استودیو در تهران بیش از تصورش خرج برمی دارد. رضا راه می افتد. پایش را كه به مجلش می گذارد صدای تشویق بلند می شود. او را می شناسند و دوستش دارند. رضا میكروفون را دست می گیرد و می خواند. مردم همراهی اش می كنند و رضا به روزی فكر می كند كه می تواند روی استیج بخواند. چشم هایش را می بندد و صدای طرفداران را می شنود. قند توی دلش آب می شود. مردم ترانه هایش را به یاد دارند. چشم هایش را باز می كند و می فهمد كجاست، دلش می گیرد. دلش از اتفاقات بدی كه در تهران برایش می افتد می گیرد. صفای همشهری هایش این جا نیست. رضا به این مردم عادت ندارد. فكر می كند مجبور است عادت كند. باید بتواند گلیمش را از آب بیرون بكشد. باید با همه این ها كنار بیاید تا بتواند كار كند. باید روحیه اش را حفظ كند. باید قوی باشد. باز چشم هایش را می بندد و خودش را روی استیج تصور می كند. می خواند و مردم را به شوق می آورد.

پنج

رضا در خانه جدیدش نشسته و به آهنگی خوب برای ترانه جدیدی فكر می كند كه به تازگی سروده. رضا برای آلبوم هایش محتاج هیچ كس نیست. خودش می تواند شعر بگوید و آهنگ بسازد. رضا تلفن جواب می دهد. درباره قراردادی جدید است. رضا نمی پذیرد. او با سبك جدیدش، ترانه های ساده و لباس مشكی پرطرفدارش آن قدر معروف شده كه خیلی ها دوست داشته باشند با او كار كنند. رضا موسیقی را خوب می شناسد و فقط بهترین ها را می پذیرد. رضا بی حاشیه است. فكر می كند باید با جایی مصاحبه كند و این شایعه عجیب و غریب مشكی پوشی اش كه نمی داند از كجا آمده را تكذیب كند. هر وقت به آن فكر می كند عصبی می شود. شایعه شده او با همسرش در جاده تصادف كرده. خودش فلج شده و همسرش را از دست داده و از آن به بعد مشكی می پوشد. رضا فكر می كند باید بگوید كه مشكی برای او عزا نیست. فقط یك پرچم است. نمادی كه او را متمایز می كند.

شش

رضا روی استیج ایستاده. نور صحنه روشن است و مردم را درست نمی بیند اما می داند كه چند نفرند. نفس های شان را حس می كند.

- من، رضا صادقی عاشقتونم!

صدای تشویق جمعیت فراتر از تصورش است. رضا به نوازنده های بندری اش اشاره می كند. همه آماده اند. میكروفون را بالا می گیرد.

- مشكی رنگ عشقه.

میكروفون را رو به جمعیت می گیرد. صدای مردم بلند می شود.

- مث رنگ چشای مهربونه.

او مثل یك سلطان روی سن ایستاده. مردم ترانه هایش را حفظ هستند. هم در كنسرت ها دیده و هم در كوچه و خیابان بارها و بارها شنیده. شروع به خواندن می كند و همه او را همراهی می كنند. رضا می داند چطور هوادارانش را راضی كند. می داند كه باز هم مثل همیشه مردم راضی به خانه برمی گردند. رضا به مادرش فكر می كند. به خانه ای كه در گذشته داشتند و به خانه ای كه الان دارند. رضا به فیلم «بی خداحافظی» فكر می كند. فیلمی كه قرار است بر مبنای سرگذشت عجیب و سخت زندگی او ساخته شود و خودش قرار است در آن بازی كند. رضا می داند كه در پایان راه نیست. ترانه آخر را می خواند. مردم یك لحظه هم آرام نمی مانند. چند بار می رود و می آید تا بالاخره كنسرت را تمام می كند. رضا خوشحال است و راضی. هیچ چیز نتوانسته جلوی او را بگیرد. او زندگی را شكست داده. سوار پورشه مشكی رنگش می شود و روشن می كند. صدای تشویق ها هنوز توی گوشش است. نفس عمیقی می كشد و راه می افتد. باید تا مهرشهر كرج رانندگی كند.